«Γη του Πόντου», του Δ. Ψαθά, στη συνάντηση Μαΐου 2018 του «Λογοτεχνικού Κύκλου Βιβλιόφιλων Γενεύης»

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η συνάντηση του Μαΐου του Λογοτεχνικού Κύκλου Βιβλιόφιλων Γενεύης με θέμα το βιβλίο του Δημήτρη Ψαθά, «Γη του Πόντου», όπου τα Μέλη του Κύκλου παρουσίασαν και ανάλυσαν το βιβλίο καθώς και μίλησαν για την ζωή και το έργο του συγγραφέα.

Ο Δημήτρης Ψαθάς (1907-1979) γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου και ήρθε στην Αθήνα το 1923, όπου τελείωσε τις σπουδές του και αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία, στην ευθυμογραφία και στο θέατρο.

Το 1937 κυκλοφόρησε το πρώτο χιουμοριστικό βιβλίο του «Η Θέμις έχει κέφια» κι ευθύς τον επόμενο χρόνο «Η Θέμις έχει νεύρα». Εκείνο, όμως, που τον έκανε πανελλήνια γνωστό ήταν η «Μαντάμ Σουσού», η περιλάλητη ηρωίδα του ομώνυμου χιουμοριστικού μυθιστορήματός του.

Τη δραματική περίοδο της Ιταλογερμανικής Κατοχής ο Δημήτρης Ψαθάς περιέγραψε με το δικό του αμίμητο τρόπο στα βιβλία του «Χειμώνας του 41» (1945), «Αντίσταση» (1945), και «Το χιούμορ μιας εποχής» (1946). Ο συγγραφέας ταξίδεψε στη Γαλλία, Αγγλία, Αμερική, Τουρκία, Αίγυπτο και περιέλαβε τις εντυπώσεις του στα βιβλία του «Κάτω από τους ουρανοξύστες» (1950), «Στη χώρα των μυλόρδων» (1951) και «Παρίσι, Σταμπούλ κι άλλα εύθυμα ταξίδια» (1951). Επίσης, εξέδωσε ένα άλλο χιουμοριστικό μυθιστόρημα, που περιλαμβάνει σάτιρα των ηθών της εποχής, με τον τίτλο «Οικογένεια βλαμμένου» (1956) και σειρά εύθυμων διηγημάτων που τιτλοφορούνται «Παρ ολίγον να γελάσουμε» (1960).

Επιλογή χρονογραφημάτων του περιέλαβε σε τρία βιβλία με τους τίτλους «Από την εύθυμη πλευρά», «Στο καρφί και στο πέταλο», και «Πέρα βρέχει» (1960).

Παράλληλα με τη δημοσιογραφία ο Δημήτρης Ψαθάς επιδόθηκε με θριαμβευτική επιτυχία και στη συγγραφή κωμωδιών, μερικές από τις οποίες κατέρριψαν το ρεκόρ των παραστάσεων στην Ελλάδα. Οι κωμωδίες του, που παίχθηκαν απ όλους σχεδόν τους κεντρικούς θιάσους της Αθήνας και με τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς είναι «Το στραβόξυλο» (1940), «Ο εαυτούλης μου» (1941), «Οι Ελαφρόμυαλοι» (1942), «Μαντάμ Σουσού» (1942), «Σκίτσα της εποχής» (όπου περιλαμβάνονται τα μονόπρακτα «Ο Κηφισοφών», «Γαλάζια χελώνα», «Νευρικός κύριος», «Τρελοί της εποχής» και «Ιφιγένεια. . . εν Μαύροις», 1944), «Φον Δημητράκης» (1947), «Η ζωή είναι ωραία» (1952), «Ζητείται ψεύτης» (1953), «Μικροί Φαρισαίοι» (1954), «Ο φαύλος κύκλος» (1954), «Ένας βλάκας και μισός» (1956), «Προς Θεού μεταξύ μας» (1957), «Φωνάζει ο κλέφτης» (1958), «Εταιρία θαυμάτων» (1959), «Η Μαίρη τα λέει όλα» (1960), «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» (1960), «Εμπρός να γδυθούμε» (1962), «Χαρτοπαίχτρα» (1963), «Ξύπνα, Βασίλη» (1965), «Ο αχόρταγος» (1966), «Ο κουτσομπόλης» (1968), «Προίκα μου αγαπημένη» (1968), «Οι ατίθασοι» (1970), «Ο αφελής» (1973), «Το ανθρωπάκι» (1974).

Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες με τεράστια επιτυχία-η υψηλή θεαματικότητά τους από την τηλεόραση απ όπου προβάλλονται σήμερα αποδείχνει το αξεπέραστο ταλέντο του δημιουργού τους και τη μόνιμη επικαιρότητα των θεμάτων τους. Ο Δημήτρης Ψαθάς εξέδωσε επίσης και ένα ιστορικό χρονικό 500 σελίδων, συγκλονιστικό ντοκουμέντο από τη ζωή, τους διωγμούς και την αντίσταση του ελληνισμού της ιδιαιτέρας του πατρίδας, με τίτλο «Γη του Πόντου» (1966).

Γράφει ο συγγραφέας στον πρόλογο του βιβλίου:

Μια σειρά από εύθυμα σημειώματα γύρω απ’ τα παιδικά μου χρόνια -δημοσιευμένα στον «Ταχυδρόμο»- ήταν το ξεκίνημα που με παρέσυρε σιγά-σιγά να γράψω ένα Χρονικό για τον ελληνισμό του Πόντου. Όχι εύθυμο, βέβαια, γιατί ένα τέτοιο γραφτό δεν γίνεται να είναι εύθυμο, και πολύ λιγότερο όταν αφορά στην χρονική περίοδο της Ιστορίας του Πόντου, που μπαίνει σε τούτο το βιβλίο -1914-1922- δηλαδή, τα χρόνια που αντιστοιχούν στην τελευταία φάση της τραγωδίας και το τελικό ξερίζωμα του ελληνισμού του Πόντου.
Δείτε περισσότερα για το βιβλίο και την ιστορία του…

Τα Μέλη του Λογοτεχνικού Κύκλου επέλεξαν με ψηφοφορία, τα βιβλία που θα τους απασχολήσουν το υπόλοιπο 2018 αλλά και το 2019:

Θολός Βυθός, Γιάννης Ατζάκας, Άγρα

Στον «Θολό Βυθό» ακούγονται δύο φωνές. Σε πρώτο πρόσωπο ακούγεται η φωνή του Παιδιού, που ψάχνει στον «Θολό Βυθό» της μνήμης του εικόνες μια ζωής, που αν και δεκαετίες προγενέστερη, καταγράφηκε ανεξίτηλα στο υποσυνείδητο. Εμβατήρια, θάλαμοι, πειθαρχία, στολές και συνάμα ξεγνοιασιά, παιχνίδια με φίλους, εκδρομές και κυρίως στέγη, τροφή και παιδεία, που τότε, στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο, δεν αποτελούσαν κεκτημένα και δεδομένα αγαθά.

Σε τρίτο πρόσωπο ακούγεται η φωνή του σημερινού άντρα, που εκεί, στην έρημη ακτή, που πάντα του άρεσε να πηγαίνει, αναστοχάζεται, αποτινάσσοντας την ανεμελιά και την αθωότητα του παιδιού, σε μια προσπάθεια να ρίξει μια διεισδυτική ματιά και να φωτίσει όλες τις πτυχές της ζωής του. Το ερώτημα αμείλικτο…Τι ήταν τελικά οι παιδοπόλεις της Φρειδερίκης, όπου φιλοξενήθηκαν στα χρόνια της λειτουργίας τους πάνω από 30000 ορφανά παιδιά; Απτή απόδειξη άκρατης φιλευσπλαχνίας, χωρίς καμιά απαίτηση ανταπόδοσης ή μήπως προσπάθεια χειραγώγησης και διαμόρφωσης προσωπικοτήτων; (Παρουσίαση Ileana Arditi)

Το ταξίδι μου, Γιάννης Ψυχάρης, Νέα Ελληνική Βιβλιοθήκη

«Έτσι κ’ η αγάπη μας δε χάνεται ποτές. Όταν το στόμα σου μου λέει σ’ αγαπώ, δεν το λες εσύ· το λένε μέσα σου χίλιες γενιές που σου μάθανε την αγάπη. Όταν το πούνε τα παιδιά μας κατόπι, σε χρόνια και χρόνια, εμείς πάλε μέσα τους θα το λέμε.»

«Το ταξίδι μου» (1888) είναι ένα έργο-σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών Γραμμάτων, το «μανιφέστο» του δημοτικισμού, το σπουδαιότερο βιβλίο του Γιάννη Ψυχάρη, ηγετικής μορφής του αγώνα για την επίλυση του γλωσσικού ζητήματος, που αποφαίνεται ότι: «Γλώσσα και πατρίδα είναι το ίδιο».
Ο Ψυχάρης (ο οποίος υπέγραψε μόνο με το επώνυμό του) είναι λογοτέχνης και, συνάμα, επιστήμονας. Ως επιστήμονας γλωσσολόγος μελετά τις περιόδους της ελληνικής γλώσσας, για να συμβάλει στην καθιέρωση της Δημοτικής. Ο λογοτέχνης Ψυχάρης -σε μια σύνθεση σύντομων αφηγημάτων, από τα οποία όλα μοιάζουν με μικρά διηγήματα, αλλά με χρονογραφήματα, άλλα με σελίδες αυτοβιογραφίας ή σελίδες ημερολογίου- γράφει, όλο χάρη και τρυφερότητα, άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με σατιρική διάθεση, ένα βιβλίο που, εκτός από τη μεγάλη ιστορική σημασία του, έχει επίσης επιτύχει να τέρψει και να αγαπηθεί. (το προτείνει η Wanda Chuard)

Το διπλό βιβλίο, Δημήτρης Χατζής, το Ροδάκινο

Το «Διπλό Βιβλίο» μιλάει για δύο κόσμους, τον παλιό και τον καινούριο, για τη συνάντησή τους. Είναι «βιβλίο της μοναξιάς» και είναι «της ελπίδας το βιβλίο». Εχει διπλό πρωταγωνιστή, τον συγγραφέα και τον ήρωά του. Αυτοί οι δύο, στην τελευταία παράγραφο συναντιούνται, μια βιομηχανική οχλοβοή εμποδίζει τα λόγια τους ν’ακουστούν, συνεννοούνται όμως και αφήνουν ένα παράθυρο στο φως. (Παρουσιάζει Grigoria Antonarakis)

Η Πριγκίπισσα Άννα της Κύπρου, Μαίρη Αβρααμίδου Πύργου, Φημονόη

Οι γυναίκες της Κύπρου υπήρξαν διαχρονικά γυναίκες της δράσης και της προόδου, γυναίκες αγωνίστριες οι οποίες συμμετείχαν στους αγώνες του τόπου και συνεισέφεραν στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη και πρόοδο του τόπου, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μέρος των ευθυνών μέσα στην οικογένεια. Η ιστορία της Πριγκίπισσας Άννας της Κύπρου αποτελεί ένα σαφές παράδειγμα μιας δυναμικής γυναίκας, που έζησε πριν από 600 χρόνια και ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Σαβοΐας σε ηλικία μόλις 17 ετών, απέκτησε 18 παιδιά, και παράλληλα φρόντισε να στέλνει χρηματική βοήθεια στην πατρίδα της, παρά τον πόλεμο που δεχόταν επειδή ήταν ξένη και κυρίως γυναίκα στην εξουσία. (Παρουσίαση Veatriki Dimitriadi Power)

Καταστροφές και Θρίαμβοι, Στάθη Καλύβα, Παπαδόπουλος

Μια σφαιρική και ρηξικέλευθη αποτίµηση της ιστορικής πορείας της σύγχρονης Ελλάδας που εντάσσει τη σηµερινή κρίση σε ένα πλαίσιο ιστορικής διάρκειας, από την κατάκτηση της ανεξαρτησίας ως σήµερα. Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήµης του Πανεπιστηµίου Yale Στάθης Ν. Καλύβας µε το βιβλίο αυτό επεκτείνει την ερµηνευτική του µατιά σε ολόκληρη την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας και µας οδηγεί σε µια βαθύτερη κατανόηση της κρίσης που ξεκίνησε το 2009, αφήνοντας συγχρόνως να διαφανεί κι ο σπόρος της αισιοδοξίας για το µέλλον. (Παρουσίαση Γενικός Πρόξενος Θάνος Καφόπουλος)

Διηγήματα, Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Εστία

Ο Παπαντωνίου γράφοντας τα διηγήματά του, δεν εθεώρησεν αρκετό να μας δώσει μερικές ιστορίες ανθρώπων ή μερικούς πίνακες ζωής. Θέλησε να σκοπεύσει ψηλότερα και μακρύτερα (…). Έπειτα, ας μη λησμονούμε, πως ο Παπαντωνίου δεν έχει ξεμάθει τη σημασία της διασκεδαστικής τέχνης. Δεν του αρκεί να συγκινήσει, μονότροπα, και μονοκόμματα, τον αναγνώστη του. Θέλει και να τον διασκεδάσει κάπως. (. . .) Η συγκίνηση μας προσφέρεται διακριτικά, σε σταλαγμούς. Θαυμάζουμε το ύφος, θαυμάζουμε το πνεύμα, δεν παθαινόμαστε. Είναι ένας καλαίσθητος, ένας εκλεκτικός, κ’ ένας δάσκαλος του έντεχνου λόγου. Ένας αληθινός δάσκαλος επιτέλους! (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΟΥ Ι. Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ) (Παρουσίαση Litsa Massaoutis)

Ιστορία χωρίς όνομα, Στέφανος Δάνδολος, Ψυχογιός

Το ξέρω πως είμαι τρελή∙ μα η αγάπη κάποιον τρελαίνει… 

Ιούνιος του 1908. Η Πηνελόπη Δέλτα βρίσκεται σε ένα σανατόριο στα περίχωρα της Βιέννης. Είναι μια γυναίκα με κηλιδωμένη ζωή. Σε αυτό το άσυλο των ταλαιπωρημένων ψυχών, μακριά από τις κόρες της, την έστειλαν για να ξεχάσει τον Ίωνα Δραγούμη, τον γοητευτικό διπλωμάτη που αγάπησε παράφορα, τον άνθρωπο που έγινε η αιτία να κλυδωνιστεί ο γάμος της. Όμως η επίσκεψή του εκεί τα αλλάζει όλα. Με φόντο τις καταπράσινες ερημιές και τα μεσαιωνικά πλακόστρωτα της κεντρικής Ευρώπης θα παλέψει για τη λύτρωση της καρδιάς της, ζώντας μαζί του τρεις μέρες που θα τη σημαδέψουν για πάντα.

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, οι Γερμανοί εισβάλλουν στην Αθήνα, και εκείνη, καθηλωμένη στο σαλόνι του σπιτιού της στην Κηφισιά, επιχειρεί τον τελευταίο απολογισμό της ζωής της, έχοντας πάρει μια μοιραία απόφαση. Να ανταμώσει στον ουρανό τον άντρα που στερήθηκε κάποτε.

Το Ιστορία χωρίς όνομα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για το πάθος και την απώλεια, για τον έρωτα και τη μνήμη, για τις δεσμεύσεις της οικογένειας, για το σκοτάδι του πολέμου και τις πιο δραματικές στιγμές της Ελλάδας.

Βασισμένος στα ημερολόγιά της, ο Στέφανος Δάνδολος αποτίει φόρο τιμής στον εύθραυστο ψυχισμό της σπουδαιότερης Ελληνίδας συγγραφέως του εικοστού αιώνα.  (προτείνει Eleni Molokotou)

Η Εξομολόγηση, Σπύρος Πετρουλάκης, Μίνωας

Η Ελένη, ως παιδί, ζει μια ευτυχισμένη και φαινομενικά άνετη ζωή στην Κωνσταντινούπολη του 1928. Χάνοντας, όμως, τους γονείς της από ατύχημα, όλα ανατρέπονται. Μακριά από τον αδελφό της, αντιμετωπίζει μόνη τη σκληρότητα του συγγενικού της περιβάλλοντος. Ως αντικείμενο συναλλαγής, καταλήγει στην Ήπειρο, ανάμεσα σε σκληρούς ανθρώπους της ελληνικής υπαίθρου. Πέφτει χαμηλά, αλλά ξανασηκώνεται. Όταν ο έρωτας έρθει, είναι ήδη πολύ αργά για εκείνη.

Κόνιτσα,σήμερα. «Έχω κάνει πολλές αμαρτίες, παιδί μου…»

Η γερόντισσα Μαρκέλλα δεν έχει βγει από το μοναστήρι της Παναγιάς Βρεφοκρατούσας τα τελευταία εβδομήντα τρία χρόνια, δεμένη από ένα βαρύ τάμα. Τώρα, τις τελευταίες ώρες της ζωής της, ζητά συγχώρεση για να σταθεί αμόλυντη στην Κρίση Του Πλάστη. Να εξομολογηθεί. Ο πατέρας Θεόφιλος καλείται εσπευσμένα στα βουνά της Πίνδου να τελέσει το μυστήριο της εξομολόγησης…

Το παρελθόν μπορεί να αποτρέψει το μέλλον; Η δύναμη της πίστης έχει την ισχύ να γεννήσει ελπίδα; Ο έρωτας αλλάζει το πεπρωμένο (προτείνει Ariadni Vavouranaki)

Γινάτι, Γιάννης Καλπούζος, Ψυχογιός

Ο Ζώτος και η Χαβαή, με την πολυκύμαντη ερωτική τους σχέση, ένας αινιγματικός βαρκάρης, μια γυναίκα-αράχνη που γυρεύει δωμάτιο για μια νύχτα κι έναν άντρα για μια ζωή, ο σατανικός κομπογιαννίτης γιατρός Μαργαζής και ο τυχοδιώκτης παπα-Λέρας, ο οποίος παινεύεται ότι εκδύει τις γυναίκες από τα αμαρτήματα κι από τα εσώρουχα, μπλέκονται στο γαϊτανάκι που υψώνει ως μιαρή ή ευλογημένη έκρηξη το γινάτι με αφορμή έναν φόνο, μια αυτοκτονία, τον φόβο της αντεκδίκησης, την καταφρόνια της κοινωνίας, τον πλούτο, τη φτώχια, τη ζήλια, τον πόθο, κάποια ανομολόγητα εγκλήματα, την εθνική ταυτότητα και τον διάβολο ή τον άγγελο που κρύβει καθένας μέσα του. Και κυλά η ζωή τους πότε σαν αγριεμένο ποτάμι και πότε σαν γλυκασμός της άνοιξης.

Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές πορεύονται στα χρόνια της ιταλικής κατοχής των Ιωαννίνων του 1917∙ της πρώτης απόπειρας δημιουργίας Βλάχικου πριγκιπάτου στην Πίνδο∙ της εξόρυξης πετρελαίου στη Δραγοψά∙ της εκστρατείας στη Μικρά Ασία∙ της προσφυγιάς Μικρασιατών και Ποντίων, αλλά κι εκείνης των Τουρκογιαννιωτών∙ του διχασμού σε βενιζελικούς και αντιβενιζελικούς και της μάστιγας της ληστοκρατίας στην Ήπειρο. Συνάμα ακολουθούν τα βήματα Εβραίων, Βλάχων, Αλβανών και Σαρακατσάνων, και γενικότερα την ταραγμένη εποχή πριν από το 1922 και κατά την πρώτη δεκαετία του Μεσοπολέμου.

Στην ίδια πατρίδα συνυπάρχουν ή συγκρούονται διαφορετικοί κόσμοι, ομάδες και άτομα∙ σμίγουν ή αποχωρίζονται τα όνειρα κι ανακατώνονται τα αίματα, οι θρησκείες και οι γλώσσες∙ κι όλα συμβαίνουν στα Γιάννενα, στην πόλη των θρύλων και της μυστηριακής γοητείας. (Παρουσιάζει Jana Mégevand)

Το Αϊβαλί η πατρίδα μου, Φώτης Κόντογλου, Άγκυρα

Σε τούτη τη συλλογή διηγημάτων του, ο κυρ Φώτης Κόντογλου αναπολεί και καταγράφει γεγονότα και ιστορίες της λατρεμένης πατρίδας του, τ’ Αϊβαλιού. Της μικρής πολιτείας, όπου έζησε τα νεανικά του χρόνια, που είναι κρυμμένη κάπου εκεί μες στα μπουγάζια και τις ακρογιαλιές της βλογημένης Ανατολής.

Θρηνώντας την απώλειά της, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον ερχομό του στην Ελλάδα, μας μιλάει νοσταλγικά για τους «αρχαίους ανθρώπους» της, μας διηγείται με αυθόρμητη ειλικρίνεια τις προσωπικές ιστορίες τους, πότε για αγίους, πότε για απλοϊκούς ξωμάχους, μα κάποτε και για κακούργους και ληστές.

Ως γνήσια ανατολίτικη ψυχή, γίνεται συχνά κήρυκας της απλότητας, της φυσικότητας. Με το πλούσιο εσωτερικό του θησαύρισμα μας μεταγγίζει ανεπαίσθητα τη γλυκιά ειρήνη της φύσης. Μας μιλά για μια γαλήνη μυστική, που ο ίδιος βίωσε, επιζητώντας άλλοτε τη μοναξιά μέσα σε όμορφα τοπία της πατρίδας του και άλλοτε παρατηρώντας ακόμα και τις πιο απλές και ασήμαντες παρουσίες της φύσης και ιδιαίτερα της αγαπημένης του θάλασσας.

Συνδυάζει με επιτυχία μέσα του την ανατολίτικη μακαριότητα απέναντι στο φαινόμενο της ζωής με τη δική του στοχαστική ιδιοσυγκρασία, η οποία τον οδηγεί συχνά σε θρησκευτική κατάνυξη, όταν αποκαλύπτεται μπροστά του «η άβυσσος της θεϊκής αρμονίας του κόσμου». Ενυπάρχει έτσι μέσα στο λόγο του και η εκστατική φωνή του καλλιτέχνη, του αγιογράφου, που αποκαλύπτεται ταπεινά και αβίαστα μπροστά στην ομορφιά και το μυστήριο της φύσης. (Παρουσιάζει Rea Pournaras)

Πριγκίπισσες της Ελλάδος, Αλκμήνη Παλαιολόγου, Φερενίκη

Για πρώτη φορά παρουσιάζονται είκοσι δύο από τις Πριγκίπισσες που καταγράφτηκαν στην ελληνική ιστορία σε ένα μόνο βιβλίο. Ανάμεσά τους η τραγική φιγούρα της Ασπασίας, το γένος Μάνου, που έμεινε χήρα μετά το θάνατο του Αλέξανδρου από το δάγκωμα μιας μαϊμούς στο Τατόι, η Μαρία Βοναπάρτη, σύζυγος Γεωργίου, που εισήγαγε την ψυχανάλυση στην Ελλάδα, και η Αλίκη, γιαγιά του σημερινού Καρόλου της Αγγλίας. Η Αλκμήνη Παλαιολόγου φωτίζει τους αθέατους πρωταγωνιστές μιας άλλης εποχής, τις γυναίκες που βρέθηκαν στο παρασκήνιο ή και στην πρώτη γραμμή των ιστορικών εξελίξεων του ελληνικού παρελθόντος. Όμως το έργο της δεν είναι πολιτικό, ούτε καν αυστηρά ιστορικό.

Μέσα από τις σελίδες του ζωντανεύουν τα πορτρέτα των Πριγκιπισσών της Ελλάδος με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα, προσκαλώντας τον αναγνώστη σε ένα νοσταλγικό ταξίδι πίσω στο χρόνο. (προτείνει Flora Karasso R)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s